بسیج، تنها نامی بر صفحه تاریخ نیست؛ شعرِ زندهای است که از جان مردم برخاسته و با ایمان، ایثار و امید بر لبان این سرزمین جاری است.
در روزهایی که طبل جنگ جهان را پر کرده بود، بسیج بدون تردید برخاست؛ نه برای نام، نه برای نان، بلکه برای انسان. برای اینکه وطن بماند، برای اینکه امید نفس بکشد، برای اینکه ایمان لبخند بزند.
امروز نیز بسیجی بودن تنها به لباس و عنوان خلاصه نمیشود. هرکس دلش برای مردم میتپد، در قلبش آتشی از مهر و تکلیف میسوزد و از رنج دیگران نمیگذرد، بسیجی است.
او ممکن است در کلاس درس بنشیند، پشت میز کار، در آزمایشگاه یا در دل روستاهای دورافتاده، اما روحش همان روح خستگیناپذیری است که در میدانهای عاشقانه دفاع مقدس حضور داشت.
بسیج یعنی امیدِ مداوم در برابر ناامیدیها،
یعنی توانستن، وقتی همه میگویند نمیشود،
یعنی ایستادن به جای تماشا کردن،
و بخشیدن بیآنکه انتظار گرفتن باشد.
هفته بسیج، فرصت دوبارهای است برای یادآوری آنکه این سرزمین، با فرهنگ مسئولیتپذیری، همدلی و ازخودگذشتگی زنده مانده است؛ فرهنگی که هنوز ریشه در دل مردم دارد و هر روز جوانهای تازه میزند.
💚 بسیج، یعنی روایت بیپایان «ما میتوانیم».